‘Als activiteitenbegeleider kreeg ik de meeste energie van samen dingen doen: dansen, op pad met de duofiets of een marktje organiseren voor bewoners en familieleden. Door het personeelstekort in de zorg en bepaalde beleidskeuzes, veranderde ook mijn functie. Van de werkvloer belandde ik steeds vaker op kantoor. Bellen met familieleden om te vragen of zij activiteiten wilden ondernemen. Ik heb altijd gedacht: als ik dit werk niet meer vanuit mijn hart doe, dan moet ik iets anders zoeken.’

‘Ik meldde me via de website aan bij Groei Vooruit voor loopbaanadvies, en ik kon al snel op gesprek komen. Omdat ik inmiddels een uitkering had via het UWV, raadden de loopbaanadviseurs mij aan om via het UWV een loopbaancoach te nemen. Ook adviseerden ze me om vrijwilligerswerk te gaan doen. Dat was een eyeopener. Ik voelde me op dat moment namelijk best nutteloos. Door vrijwilligerswerk te gaan doen, kon ik weer van betekenis zijn en kreeg ik weer ritme en structuur. Ondertussen onderzocht ik met mijn loopbaancoach welk werk bij me zou passen. Steeds kwam naar voren dat werken met mensen mijn voorkeur had.’

‘Ik zag een interessante vacature als woonbegeleider voor minderjarige asielzoekers. Tijdens het sollicitatiegesprek vertelde ik eerlijk dat ik geen ervaring had met jongeren. Daarop kreeg ik de mogelijkheid om een dag mee te kijken, en toen was ik om. Ik werk hier nu een maand en heb het enorm naar mijn zin. Ik begeleid jongeren met praktische zaken en stoom ze klaar voor de toekomst. De jongeren zijn heel veerkrachtig, en positief om er iets moois van te maken. Dit werk verruimt mijn blik. Ik vind het enorm inspirerend.’